Uitzwaaistukkie

Zo, het zit er op. Drie oefenwedstrijden. Voordat iemand het woord 'uitzwaaien' had kunnen uitspreken, en voordat ik goed en wel was begonnen met wuiven, zaten de spelers al in het vliegtuig naar het zuiden. Alleen de Grote Eén (*) laat nog even op zich wachten.  (*) Er wordt nog niet over de Grote Drie geschreven, dus ook de Nederlandse pers heeft er nog alle vertrouwen in dat Arjen het gaat redden c.q. weer eens een Grote Huilebalk is)

En daar zat ik dan na afloop van Nederland - Hongarije, een amateur columnist, te piekeren over een stukkie voor op de W2K10 blog. Het enige relevante onderwerp waarover ik vooralsnog had kunnen schrijven was al niet relevant meer.


De eerste spannende verhalen over de Eerste Training zijn ook alweer bijna achterhaald. Dat 'het gras met de hand gemaaid wordt', 'het weer meevalt' en 'Arjen gelukkig toch niet zo ernstig geblesseerd is' zijn de spannende nieuwsfeiten die ons vanuit Zuid-Afrika bereiken. En natuurlijk niet te vergeten, de altijd hilarische sproeiinstallatie die onverwachts aanslaat.

Aan mij de eer om daar verandering in te brengen. Waarom ook alweer? Waarom ik? Het valt allemaal niet mee en ik heb het nog aan mezelf te danken ook. Door me bij sommige lieden te presenteren als een door voetbal geobsedeerde gek die het spelletje altijd vanuit een ander perspectief bekijkt, en die het bovendien leuk vindt om zijn mening daarover te etaleren, heb ik - hooggespannen? - verwachtingen gecreëerd. Ik heb zelf de voorzet gegeven en Herbert heeft hem vol overtuiging binnengekopt. En nu moet ik over de brug komen.

Maar genoeg gekletst, daar gaat ie dan. Hier is mijn verwrongen visie op de realiteit die voetbal heet...

Nederland die heeft die bal...!

De eerste van mijn afwijkende meningen is ook meteen een inkoppertje: We (*) worden wereldkampioen!

(*) ('We' kan afhankelijk van de context in mijn digitale gewauwel twee dingen betekenen:
1. De spelers van het Nederlands elftal of van onze favoriete voetbalclub. Hiertoe rekenen ik en alle andere voetbalminnende Nederlandse mannen gemakshalve ook ons zelf. Tot uiterlijk 11 juli 2010 dan.
2. Zie 1. maar dan zonder de spelers van het Nederlands elftal of van onze favoriete voetbalclub.)

Ik heb het vreemd genoeg nog niemand horen zeggen. Er zijn er slechts die het in de voetbalpools voorspellen. Maar dat vind ik te makkelijk. Je wordt bij zo’n pool gedwongen om te kiezen. En omdat je eigenlijk geen verstand hebt van voetbal ookal weet je het zelf niet, kies je voor het eerste land dat in je opkomt en waar je een beetje affiniteit mee hebt. Maar echt uit volle borst en met overtuiging roepen 'Nederland wordt wereldkampioen!'; ik heb het nog niet gehoord. Zal wel weer te maken hebben met onze rotsvaste overtuiging dat je alleen kampioen kan worden als je de minste doelpunten tegen krijgt. Een overtuiging waar ik me nog steeds over blijf verbazen. Ik heb de opkomst van deze overtuiging namelijk meegemaakt.


Vroeger, toen onze clubs nog wel eens wat wonnen in Europees verband, waren we hier helemaal niet zo zeker van. We waren er toen nog van overtuigd dat wanneer andere clubs meer geld en dus betere spelers hadden, wij vooral afwijkende tactieken moesten bedenken om die clubs te verslaan. Die filosofie hebben we, met dank aan de provincie – zei hij zuur, in de afgelopen 10 jaar helaas laten varen. Vanuit de verdediging voetballen is nu eenmaal makkelijker dan de opponent bij de strot grijpen en doelpunten maken. En wanneer je de enige bent in Nederland met genoeg minachting voor de ware voetballiefhebber (en het belangrijkste voetbalbolwerk van Nederland even in een dipje zit) dan is het makkelijk ‘scoren’.


Tot mijn grote verdriet wordt deze manier van voetballen door meer en meer Nederlandse clubs met succes gekopieerd. Het enige voordeel hiervan is dat de grote initiator van dit type voetbal nu ineens niet meer zo succesvol is.


Begrijpelijkerwijs worden de op deze wijze behaalde nationale succesjes door de regionale supporters met luid gejuich ontvangen. Ik begrijp echter de lovende kritieken vanuit de verschillende media niet zo goed. Vroeger spraken we over Italiaans voetbal in termen van 'countervoetbal', 'theater', 'schwalbes'. Nu Nederlandse ploegen de bekende mediterrane speelwijze gekopieerd hebben, spreken we over 'organisatie' , ‘ervaring’ en 'gogme'. Vreemd. Vooral aangezien we - op 1 halve finale champions league na - nauwelijks nog een rol van betekenis spelen in Europa. Waarom? Omdat we exact hetzelfde doen als de grote clubs in de grote landen, maar dan met minder goede spelers. Daarom.


Vanwaar ook alweer dit betoog...? Oh, ja, Oranje. Onze jongens gaan deze zomer aantonen dat het wél loont om aanvallend te voetballen, met als doel om zoveel mogelijk doelpunten te maken, het liefst ook meer dan de tegenstander. Daarom! Hoe doen ze dat? Door anders te voetballen dan de rest. En gelukkig speelt de rest-behalve-Spanje op dit moment angsthazen-beton-voetbal, dus dat wordt een makkie. Hasta la final!


“...die mooie bal van Goud!”

 Vriendschappelijk voetbal: oefenwedstrijd, selectiewedstrijd of rookgordijn?


Aangezien we nog geen serieuze bal getrapt hebben en de toekomst voorspellen niet mijn grootste kwaliteit is, moet ik het maar hebben over wat geweest is: onze voorbereiding. Vriendschappelijke wedstrijden dus.


We zijn er met zijn allen nog niet uit wat nou het nut is van die vriendschappelijke wedstrijden. Over één ding zijn we het denk ik allemaal wel eens, ze zijn niet bedoeld om vrienden te maken.


De export van boerenkool met worst zal niet bepaald zijn toegenomen in Hongarije na de enorme orenwassing van zaterdag.


Ook zie ik niet zo 1-2-3 verbetering in de betrekkingen met Ghana voor zover die er al zijn. Wat voor de Ghanezen het echte doel was van de wedstrijd wordt nog druk over gespeculeerd in Accra, maar het zou zomaar de bedoeling kunnen zijn geweest om wat acteer ervaring op te doen. Te beginnen bij timing ('op het juiste moment vallen'), expressie ('niet boos worden wanneer de scheids er niet intrapt, maar kalm blijven en verbaasd kijken') en improvisatievermogen ('mocht het na vele vruchteloze pogingen toch lukken om een kaart aan te naaien, moet je natuurlijk niet meteen opstaan'). Nou staan we in Nederland nou niet bepaald bekend om onze fijne acteer- en toneelkunsten, dus ik wil de Ghanezen aanraden om verdere vriendschappelijkheden uit te wisselen met andere volkeren ten Oosten en Zuiden van onze landgrenzen.


Ook de Mexicanen willen geen gringo als amigo getuige het enthousiasme waarmee de kwetsbare ledematen van Oranje-spelers met de noppen werden bewerkt. Mochten we de Mexicanen tijdens het toernooi nog eens treffen dan kunnen ze nog wel een paar 'koekies' verwachten. Van alle aanslagen zijn mentale notities gemaakt en Van Bommel, De Jong en Boulahrouz zijn 'as we speak' de slachtoffers al aan het verdelen. De Jong (*) hanteert straks zijn inmiddels befaamde met-net-niet-gestrekte-been-net-niet-van-achter-tackel-op-de-bal-met-een-pijnlijk-stukje-man-ertussen. Waar hij terecht geen rode kaart voor zal ontvangen. En Van Bommel die zal ze wel eens even... ach laat ook maar. Je weet nooit preciés wat ie uit gaat vreten, maar dat het pijn gaat doen staat vast. En met zijn gogme komt hij er vast nog mee weg ook.

(*) Bedenker van de term ”Grote Vier”. Wie anders?

Dat zijn dus gek genoeg niet Maarten, André, Mark en Rachid. Dat zijn Raffie, Robben, Robin en Kabouter Wesley (door velen beschouwd als de grootste van de 4? Schiet mij maar lek.). Alleen Robin heeft de lengte van een gemiddelde Nederlandse man en is dus net effe iets Groter dan ondergetekende. De anderen moeten op hun tenen staan om een mislukte Nederlandse soap-actrice van gemiddelde lengte in haar ogen te kunnen kijken. Ik wens derhalve vanaf nu aangesproken te worden met 'Marco de Grote' of met andere complimenteuze verwijzingen naar mijn reusachtige gestalte. Of we hebben het vanaf nu over de Kleine Drie en Die Ene Lange. Is veel duidelijker voor iedereen, maar het bekt gewoon niet zo lekker.

Hoe dan ook, vriendschappelijk zijn dit soort wedstrijden allerminst.

'Oefenen' dan misschien? Zou kunnen. Het is een vrij neutraal woord waar je alle kanten mee op kan. Verricht een willekeurige handeling vaker dan 1 keer en je hebt geoefend. Maar gezien de trainingsuren die de Oranje mannen met elkaar maken, denk ik niet dat het relevant is om tegen een stelletje uitgebluste Hongaren nog wat driehoekjes, 1-2'tjes of op afronding te oefenen. Het enige dat je niet op de training kunt oefenen is omgaan met spanning en druk, en laat dat nou net het enige zijn dat je ook niet kunt oefenen in een duel dat nergens om gaat. Oefenen is het dus ook al niet.


Dan blijven er over 'selectie' en 'rookgordijn'. Een selectiewedstrijd gebruik je wanneer je twijfels hebt over het beschikbare spelersmateriaal. Selectie gaat bij Bert als volgt:


Je trommelt 30 spelers op waaronder enkele kansloze 'verrassingen'. De 11 waar je niet over twijfelt laat je - voor zover ze fit zijn - iedere wedstrijd minstens 45 minuten met elkaar spelen, bij voorkeur de 1e maar het mag ook de 2e helft zijn. Dat gaat lekker!


De anderen laat je onder totaal verschillende omstandigheden, tegen een iedere 5 minuten van samenstelling wijzigende tegenstander over het veld draven. Zodra een speler na enkele minuten aan zijn tegenstander begint te wennen, stuur je hem naar een andere positie. Als de trainer van de tegenpartij er mee akkoord gaat laat je ze het liefst zonder bal, of nee, nog beter met 22 ballen spelen. Laat ze lekker verzuipen daar op het veld, eigen schuld hadden ze maar met je achternicht moeten trouwen of in één van je voormalig clubteams moeten spelen. Op deze manier steken de 11 uitverkorenen - de Grote Elf, worden ze ook wel eens liefkozend genoemd door Bert - er mooi tegen af. Het grote voordeel is dan natuurlijk dat Het Volk en De Media zelf kunnen bedenken wat de bondscoach al lang had besloten.


Selectie schmelectie! (Voor de rest niets dan goeds over Bertje!)


Dan blijft er dus maar één mogelijkheid over, mijn beste Watson: de 'friendlies' hebben slechts tot doel om een 'rookgordijn' op te trekken.


Er zijn meer aanhangers van de 'Rookgordijn' theorie dan alleen ik, maar die anderen hebben het niet helemaal begrepen. Voor hen is de afgelopen reeks wedstrijden op dit moment aanleiding om hel en verdoemenis te verkondigen: het open en aantrekkelijk goede voetbal van Oranje heeft de hele wereld wijzer gemaakt. Iedereen weet nu hoe goed we zijn maar ook wat onze zwakken punten zijn. Dom,dom,dom van Bert. We weten nu allemaal dat Ibi ontzettend goed is, beter nog dan Raffi. Bert heeft ook gezegd dat Ibi met afstand de beste is op de trainingen. De volledige Nederlandse pers valt over elkaar heen om dit wereldkundig te maken. Dom, dom, dom van Bert. Ook hebben we kunnen constateren dat Klaas Jan en Ryan er echt helemaal niets van kunnen, maar ja, dat hebben we toch altijd al geweten? Wat zegt dat nou eigenlijk, 2 Europese titels met Jong Oranje? En die 109 doelpunten in 138 Eredivisie wedstrijden, die had mijn oma nog wel gemaakt.


En dan die verdeeediging! Drie doelpunten in 3 wedstrijden tegen gekregen! Als we het allemaal nog niet wisten, dan weten we het nu: dat is de zwakke plek van Oranje en daarom gaan we het heel moeilijk krijgen om überhaupt de groepsfase te overleven. Leuk hoor zo'n Gio die allemaal van die doelpunten voorbereid. Maar hij wordt betaald om opponenten door midden te zagen en doelpunten te voorkomen. Iedereen heeft nu kunnen zien dat je gewoon ff een splijtende pass moet geven over de rechterflank, en iedere Jandoedel van het kaliber Dzudszak kan dan de cruciale allesbeslissende 0-1 over de doellijn lopen. Zo’n klap komt dat labiele elftal nooit meer te boven!


Gelukkig zijn er ook voetbalkenners met het analytische en deducerende vermogen van, eh, nou ja, van mijzelf. En ik zal jullie allemaal geruststellen: alles wat wij hebben gezien tijdens de afgelopen 3 wedstrijden is in feite het rookgordijn. Tijdens geheime nachtelijke bijeenkomsten door alle oranje betrokkenen bedacht en in scene gezet met als doel om de vijand te misleiden. Robben is helemaal niet geblesseerd! Dat is ie van zijn leven ook nog nooit geweest, hij doet maar alsof. Van Persie schiet de penalties straks geheel volgens Hollandse traditie hoog over of naast. Van Der Vaart heeft in het vliegtuig alle Danoontjes van Kleine 3 opgegeten en leeft in Zuid-Afrika alleen nog maar van happy-meals. Zijn corners worden ook weer gewoon ouderwetse inswingers naar de verre hoekvlag.


Jullie begrijpen natuurlijk dat bovenstaande ook klinkklare onzin is. Ik ben wel gek, maar niet zo gek. Het “Rookgordijn” is weer gewoon een verzinsel van lieden die voetbal ingewikkelder willen maken dan het is. Met als doel om de tijd tot de eerste wedstrijd vol te kunnen ouwehoeren. Mea culpa.


'Maar', hoor ik jullie hardop denken, 'waar zijn die oefenwedstrijden dan wel goed voor?'.


Het antwoord is verrassend eenvoudig: omdat voetbal leuk is om naar te kijken! Zeker de wijze waarop het Nederlands elftal probeert te voetballen erdient alle lof. Een pluim aan verdedigers die het belangrijker vinden om doelpunten te maken dan om ze te voorkomen. Hulde aan Van Marwijk die ontzettend zijn best doet om de Kleine Drie en Die Ene Lange zoveel mogelijk speeltijd samen op het veld te gunnen. Het gaat weer om Voetballen Om Doelpunten te Maken en om Plezier bij Oranje en alles en iedereen die onze jongens een warm hart toedraagt!


Van Marwijk is tot mijn grote vreugde met dit team een éénrichtingweg ingeslagen. Die Tot oder die Gladiolen! Ik zet mijn geld op het laatste.

Mega Marco