De Hollandse Ziekte

Ik val in herhaling, maar oeioeioei wat valt dat tegen zeg zo’n stukje schrijven. Ideeën zat, daar ligt het niet aan. Maar er zit toch een groot verschil tussen het ‘oreren’, waarbij de gedachten al door de toehoorder verwerkt worden voordat ik er zelf goed en wel over na heb kunnen denken, en het geordend op papier zetten van je hersenspinsels.

Om te beginnen kost het tijd. Kostbare tijd. Tijd die ik iedere keer weer besteed aan het kijken naar voetbal terwijl ik er eigenlijk over zou moeten schrijven.

Dan is er nog de kwestie van de schrijvende pers. Er zijn nogal wat stukjes tikkende collega’s, die niet op mijn verhaal gaan zitten wachten en het gras voor mijn voeten wegmaaien, wat mij tot nu toe keer op keer deed besluiten om mijn eigen ideeën maar weer naar de prullenmand te verwijzen. Dat schiet lekker op. Vanaf nu heb ik een beter plan, namelijk om niets meer te lezen totdat ik zelf een stukje af heb.

Een ander groot probleem is mijn eigen besluiteloosheid. Ga ik over Robben schrijven? Over de tegenvallende favorieten? Of het saaie voetbal? Tegen de tijd dat ik mijn keuze gemaakt heb, is het onderwerp al niet meer actueel.

Maar goed, belofte maakt schuld! Ik zou stukjes schrijven en dat heb ik ook gedaan, nu moeten ze maar eens gepubliceerd worden!

Ik ga daarom beginnen met een serie Oude Koeien ofwel Mosterd na de Maaltijd. Ik ben toch altijd al een laatbloeier geweest…

Ik zal deze serie vandaag aftrappen met een verhaal over:

De Hollandse Ziekte

Al vanaf de prilste jaren dat het Nederlandse voetbal wel iets voorstelde in de internationale competities lijden wij aan de Hollandse Ziekte.

Vooral tijdens toernooien die niet over een heel seizoen maar over ongeveer een maand worden uitgespreid hebben we last van deze ziekte. Deze ziekte doet ons over het algemeen dan ook de das tijdens de knock-out fase van zo’n eindtoernooi.

De symptomen vertonen veel overeenkomsten met die van Dikke Pech en de immer Falende Scheids* maar eerlijkheid gebied ons te bekennen dat ze daar niet altijd door veroorzaakt worden.

* Dikke Pech heeft ons natuurlijk ook best vaak getroffen maar dit was in eerdere wedstrijden vaak al voorafgegaan door een Zwijntje hier en daar. Ook de Falende Scheids faalde menigmaal in Oranje voordeel.

Er zijn een heleboel misverstanden over de Hollandse Ziekte. Ondanks een breed draagvlak hiervoor onder een grote schare Oranje-volgers is het niet één van de volgende ziektes:

- Té mooi of té aanvallend voetbal,**
- Koning balbezit,
- Interne ruzies,
- Gebrek aan gogme,
- Niet kunnen verdedigen
- en noem er nog maar een paar.

Nee, de werkelijke ziekte is Zelfoverschatting. Het is een nare ziekte die vooral Nederlanders en vaak ook Engelsen treft, maar zelden de Duitsers. De Engelsen hebben wel een betere timing dan wij, want zij denken al dat ze fantastisch zijn voordat er ook maar één bal getrapt is. Na een 1e afstraffing staan zij meestal weer met beide kicksen op de grond. Ook Spanje, Frankrijk en Italië lijken er – gelukkig voor ons – op dit WK ook veel last van te hebben.

** De gedachte alleen al dat je té mooi of aanvallend kunt voetballen is belachelijk. Vernederen die tegenstander. Al 20 jaar lang loopt het de meeste tegenstanders van Oranje dun door de broek al voor de 1e bal is getrapt, alleen al vanwege deze reputatie.

Om mijn verhaal over deze Zelfoverschatting te illustreren, neem ik jullie voor een korte en een wat langere periode terug in de tijd…

De Ego’s

Ik weet het, het onderwerp is al volledig besproken en uitgekauwd, maar toch wil ik er nog wat over kwijt. Want ik vond de hoeveelheid sympathie en medelijden na deze belachelijke uiting van Zelfoverschatting wel een beetje misplaatst.
Ben ik dan de enige die dubbelsloeg van het lachen toen onze Linkse Elite in al zijn overmoed bedacht dat ie ineens meer kon dan heel hard in min-of-meer dezelfde richting slalommen totdat alle verdedigers zijn omgevallen? Ik zag op tv namelijk enkel begrafenishoofden en ook mislukte cocommentator Wim Kieft had tranen in zijn stem.


Pak hem beet 15 jaar lang probeert Arjen nu al hard voorbij zijn tegenstanders te rennen om te eindigen met een hard schot dat ongeveer richting doel suist. Dit doet hij 20 a 30 keer per wedstrijd en gelukkig mag hij dat de laatste tijd vanaf rechts proberen waardoor er soms ook nog werk voor de doelman of - 1 op de 20 keer - zelfs een doelpunt uit voort komt! Kortom, dit gaat hem wel aardig af.

Diezelfde gozer bedenkt ineens dat ie in volle galop een hakballetje voor zijn eigen standbeen langs(!) moet geven op een fantoom speler in oranje shirt. Die sowieso allemaal al waren afgehaakt, want als je 5 minuten met Robben op het veld staat, leer je het wel af om voor Jan Doedel langs de lijn mee te draven wanneer Hij weer eens een ruk naar rechts heeft gemaakt.

Robben struikelt over zijn eigen pootjes, scheurt een spier en heel het land rouwt om deze clown***.

*** Gelukkig is daar nog Dick van Toorn, de goochelende oudste broer**** van het bekendere circus duo. Die weet wel hoe hij met clowns om moet gaan.

**** Jazeker! Hij heet eigenlijk Rick van Toor, maar tot zijn eigen verdriet werd hij als eerste ontdekt door Willem van Hanegem. “Die gozert met die tover handjes, Dicky van Toorn…”.

Mij kan je na zo'n actie afvoeren. Tranen met tuiten. Nog 2 dagen pijn in m’n strot van het lachen. Benny Hill had het niet kunnen bedenken.

De actie van Robben deed me voornamelijk denken aan de actie van Van Nistelrooy tijdens een oefenwedstrijd tegen Brazilië een jaar of 10 geleden*****. Ik weet niet meer precies hoe het ging, maar ongeveer als volgt: Nadat hij per ongeluk een aantal Braziliaanse verdedigers was gepasseerd, bleek tot zijn grote geluk dat de bal hem braaf en in afwachting van zijn volgende halsbrekende stunt was gevolgd in de richting van het inmiddels lege Braziliaanse doel. In plaats van zijn zegeningen te tellen en de bal koeltjes over de lijn te drukken, dacht hij in een vlaag van verstandsverbijstering dat hij de flair en techniek van een Kluivert bezat. Hij deed iets dat door mijn kennersoog na een paar herhalingen werd herkend als een poging tot hakbal. Ik hoef niet uit te leggen dat ook dit in tranen eindigde en dat de bal - die inmiddels zijn interesse in Ruud was verloren - verder hobbelde in de richting van hoekvlag waar met een beetje geluk wel iets spannends was te beleven. Gelukkig was ik in pauze naar het toilet geweest, want het commentaar van Ruud in de derde helft had anders ongetwijfeld voor een gênant moment gezorgd, 'Ja eh, ik ging echt keigoed al die Breziliaanen voorbij, de een na de ander, enneh, toen deed ik een hakbal en toen werd ie nog net van de doellijn gered door zo een kenarie!'.

***** Ik heb me suf gezocht naar beelden van dit incident, maar zonder resultaat. Wie o wie kan me hieraan helpen? Maar alleen als het beeldmateriaal enigszins aan het beeld in mijn geheugen voldoet natuurlijk. Anders wil ik er niets meer over horen...

Om weer even terug te keren naar de huidige realiteit: wat viel mij op tijdens de 1e 2 groepswedstrijden van Oranje? Falende over het paard getilde vedetten die, wanneer het niet loopt niet terugvallen op de basis en het prachtige teamspel dat zij tijdens de friendlies tentoon gespreid hebben.

Nee hoor, voornamelijk de Kleine 3 proberen weer het ene hoogstandje na het andere te vertonen. Mislukte hakballetjes, onwaarschijnlijke volleys en vrije trappen die vanaf 38 meter hoog over worden geschoten. En wanneer we dan met wat mazzel een bal voor onze voetjes krijgen, die blind op de goal peren en tot een ieders verbazing zien hoe de vijandelijke goalie het presteert om deze bal in eigen doel te stompen? Dan trekken we een arrogante muil en gaan vooral niet al te uitbundig juichend een ererondje over het veld lopen. Bleeeeh! Onuitstaanbaar zijn de mannetjes af en toe.

Wat mij betreft is dit gedrag van tomeloze zelfoverschatting de enige echte Hollandse Ziekte. Een ziekte waardoor we al vele toernooien niet datgene er uit gehaald hebben wat er in zat. En hoe beter we spelen hoe groter de kans op weer zo’n zeperd. Wat dat betreft zijn de 1e 2 wedstrijden wel zeer hoopgevend geweest.

Maar ik probeer toch terug te blijven denken aan het soepele spel dat Oranje in de voorbereiding heeft laten zien. Spel waarbij er geen ruimte was voor verwende vedettes en iedereen zich aan de afspraken leek te houden. Ik hoop dan ook dat iemand in staat is om onze jongens het benodigde beetje realiteitszin bij te brengen – de Denen en de Jappen hebben het geprobeerd -, waardoor ze dit soort fratsen niet meer uithalen en weer het tikkie-takkie voetbal laten zien waartoe ze in staat zijn. Dan kunnen we wat mij betreft echt niet meer stuk bij dit WK!

Mega Marco